ناخوش داشتند و آثار ناخشنودى در چهره‌هاشان نمودار بود ، اما بعدها همين‌ها همه‌شان آگاه شدند و شكشان بر طرف گرديد . ابان گويد كه سليم گفت : تا آن روز هرگز چشمان‌مان آن گونه در برابر عامّهء مردم روشن نگرديده بود ، چرا كه امير مؤمنان براى مردم پرده از حقايق و وقايع برداشت و حق و حقيقت را آشكار كرد و به شرح و تحليل موضوع خلافت پرداخت و تقيه را كنارى گذاشت . پس از آن روز و پس از آن سخنان . شيعيان زياد شدند و زبان گشودند . تا آن روز ، شيعيان كمترين نيروهاى سپاه على عليه السّلام را تشكيل مىدادند و ديگر مردم بدون اينكه على را بشناسند كه خليفه خدا و وصى رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است و شيعه باشند ، همراه آن حضرت مىجنگيدند ، اما پس از آن جلسهء سخنرانى ، شيعيان بيشترين و بزرگترين نيرو را تشكيل مىدادند . اين سخنان پس از نبرد نهروان ايراد شد كه حضرتش فرمان آماده باش و حركت به سوى معاويه را داده بود ، اما چند صباحى نگذشت كه كشته شد . ابن ملجم كه نفرين خدا بر او باد ، با حيله و به ناحق حضرتش را كشت . شمشيرش مسموم بود ، از پيش شمشيرش را سمّ آلود كرده بود . درود خداوند بر سرور ما امير مؤمنان باد . اين گزارش در منابع زير نيز آمده است : مفيد / امالى 87 + ارشاد 1 / 148 . + سيد رضى / نهج البلاغه . خطبه 34 . + طبرسى / احتجاج 1 / 254 ، 280 . + ابراهيم الثقفى / الغارات 2 / 148 - 149 . + ديلمى / ارشاد القلوب 394 . + احقاق الحق 1 / 61 ، 62 . + مجلسى / بحار 8 ( چاپ قديم ) 149 ، 650 ، 645 .